Potencjał przestrzeni niewykorzystywanej – torowiska tramwajowe cz. 1

Zauważalny wzrost świadomości proekologicznej oraz zmiany w przepisach prawnych przyczyniają się do coraz częstszego stosowania roślinnego pokrycia nawierzchni torowisk tramwajowych.

Wiele miast w Polsce posiada lepiej lub gorzej zagospodarowany teren przeznaczony pod komunikację tramwajową. Zagospodarowanie to ma zwykle charakter powtarzalny i monotonny (płyty betonowe, żwir lub nawierzchnia ulic). Dominują torowiska tramwajowe wydzielone. Pokryte są one kruszywem z niewielkimi terenami zieleni w pasach ochronnych rozgraniczających tor od jezdni lub torowiska wbudowane w jezdni. W ostatnich latach pojawiają się jednak pozytywne przykłady. W Krakowie, w Poznaniu, w Sosnowcu czy w Warszawie można zauważyć coraz to nowocześniejsze tabory tramwajowe. Zauważalny wzrost świadomości proekologicznej oraz zmiany w przepisach prawnych przyczyniają się do coraz częstszego stosowania roślinnego pokrycia nawierzchni torowisk tramwajowych.

Torowiska tramwajowe w przestrzeni miejskiej to tytułowe miejsca z ukrytym potencjałem, pełnią aktualnie jedynie funkcje komunikacyjne. Posiadają jednak potencjał, by stać się jednym z ważnych elementów szerokiej sieci zieleni przyulicznej. Przestrzeń miejska jest środowiskiem specyficznym i wymagającym w stosunku do roślinności. ,,Zielone torowiska” tramwajowe zalicza się do zieleni miejskiej. Wymaga się więc, by zastosowane gatunki charakteryzowały się wysoką odpornością na czynniki stresujące: uszkodzenia mechaniczne, wysokie stężenie substancji i pierwiastków szkodliwych
w tym zasolenie oraz warunki klimatyczne takie jak: wysokie temperatury, nasłonecznienie i okresowe braki wody.

Rozchodniki i rojniki są roślinami niewielkimi, ale posiadającymi barwne kwiatostany i liście. Co najważniejsze gatunki te są odporne na wymienione powyżej warunki stresogenne. Maty rozchodnikowe są rozwiązaniem, które daje dużo więcej opcji i dostarcza więcej efektów wizualnych niż darń powszechnie stosowana. Mnogość barw gatunków roślin z rodzaju Sedum i Sempervivum oraz traw i ziół pozwala na komponowanie zagospodarowania zmiennego w zależności od pory roku czy nasłonecznienia torowiska. Rozwiązanie to posiada jeszcze jeden ważny atut- dość intensywny rozrost roślin pozwala na uzupełnianie ewentualnych ubytków przy niewielkich kosztach.

mgr inż. architektury krajobrazu Paulina Habrzyk

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *